بهار وطن نیوز،  تیم ملی فوتبال ایران در مسیر صعود به مرحله حذفی جام جهانی، ناکام ماند. این تیم که در گروه «G» این تورنمنت با رقبای به نسبت ساده‌ای همچون نیوزیلند، مصر و بلژیک همگروه بود با کسب ۳ تساوی پیاپی، بدون برد، ۳ امتیاز به دست آورد و نتوانست به مرحله بعدی صعود کند.

این ناکامی در شرایطی رقم خورد که این دوره از رقابت‌های جام جهانی ۴۸ تیمی است و علاوه بر تیم‌های اول و دوم جداول ۱۲ گانه، ۸ تیم برتر سوم هم می‌توانستند راهی دور بعد شوند. ایران که مشخصا توانی برای حضور در رده اول و دوم نداشت، از قرار گرفتن در جمع برترین تیم‌های سوم هم بازماند!

وعده‌های شیرین محقق‌نشده
اینکه ایران نتوانسته از مرحله گروهی در جام جهانی ۴۸ تیمی که تازه یکی از همگروه‌هایش نیوزیلند، ضعیف‌ترین تیم جام جهانی، بوده، عبور کند، خودش به تنهایی برای فاجعه خواندن این اتفاق کافی است. شرایط برای تیم ملی در مرحله گروهی به قدری مساعد به نظر می‌رسید که امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، وعده کسب ۴ امتیاز را داده بود. از سوی دیگر، مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال هم قویا از صعود تیم ملی به مرحله حذفی سخن می‌گفت. او حتی در مصاحبه‌هایش از وعده امیر قلعه‌نویی برای صعود ۲ مرحله‌ای در جام جهانی پرده برداشت. نتیجه ولی برعکس تمام این وعده‌های شیرین بود؛ ایران بدون آنکه بردی به دست بیاورد، حتی از این گروه ساده هم صعود نکرد؛ آن‌هم در شرایطی که همچنان باید روی این گزاره تاکید داشت که جام جهانی ۴۸ تیمی بود.

موج استعفا پس از جام جهانی
ایران تنها تیم خوش‌رنکینگ فیفا نیست که نتوانست عملکرد خوبی در مرحله گروهی جام جهانی داشته باشد؛ کره‌جنوبی یکی دیگر از این تیم‌هاست. یکی از رقبای پرقدرت ایران در آسیا، درست مثل تیم ملی، در مرحله گروهی ۳ امتیاز به دست آورد و با حذف زودهنگامش، شوک بزرگی به فوتبال آسیا داد. با این وجود، مسئولان فدراسیون فوتبال کره و در سطحی بالاتر، رئیس جمهور این کشور دست به کار شده و در پی ریشه‌یابی این اتفاق مهم بوده‌اند. موضوع جالب ولی آنکه هونگ میونگ بو، سرمربی این تیم، قبل از آنکه به دنبال توجیه و بهانه‌ای باشد، استعفایش را نوشته، عذرخواهی‌اش را انجام داده و مسئولیت این اتفاق را به عهده گرفته است.

رفتار‌ها با این سرمربی در کره به قدری عجیب شده که تلویزیون این کشور چهره او را مخدوش شده به تصویر کشیده؛ رئیس جمهور هم خواستار تحقیق و تفحص از فدراسیون فوتبال کره شده تا بابت انتخاب چنین سرمربی‌ای پاسخگو باشند.

به غیر از سرمربی کره، استیو کلارک، سرمربی اسکاتلند هم که به تازگی قراردادش تا سال ۲۰۳۰ با فدارسیون فوتبال این کشور تمدید شده بود، استعفا کرده؛ دلیل؟ او شرمنده از این است که نتوانسته در جام جهانی ۴۸ تیمی، اسکاتلند را از مرحله گروهی بالاتر ببرد. در واقع او قید قرارداد چربی که برایش تا سال ۲۰۳۰ بسته شده را زد تا به هواداران فوتبال در اسکاتلند احترام گذاشته باشد.
جالب است که موج استعفا به روسای فدراسیون هم رسیده؛ یاسر المسحل، رئیس فدارسیون فوتبال عربستان هم در واکنش به ناکامی تیمش در جام جهانی، خیلی زود استعفایش را نوشته و زمینه را برای ورود رئیسی که بتواند به رشد فوتبال ملی عربستان کمک کند، مهیا کرده. اینها تازه منهای یکی دو اخراج سرمربیانی است که فدراسیون فوتبال کشور‌های مختلف پس از ناکامی تیم‌های‌شان در جام جهانی رقم زده‌اند.

قلعه‌نویی و تاج چه می‌کنند؟
در فوتبال مدرن دنیا، پذیرفتن مسئولیت و قبول ناکامی، با عذرخواهی و استعفا همراه می‌شود. در ایران ولی بسیاری منتظر واکنش رئیس فدراسیون و سرمربی تیم ملی به حذف تیم از مرحله گروهی جام جهانی هستند. فدراسیون در شرایطی باید مورد بازخواست قرار بگیرد که با رئیس کنونی‌اش بار‌ها طعم شکست و ناکامی در تورنمنت‌های مختلف را چشیده. البته که همراهان تاج در این نهاد، سعی در «حماسه‌سازی» و «قهرمان» جلوه دادن رئیس فدراسیون دارند. آنها همواره همه چیز و همه کس را مقصر می‌دانند غیر از رئیس فدراسیون و سیاست‌های مدیریتی‌اش. هرچند که شکست این سیاست‌ها در عرصه مدیریتی بیش از یک دهه است که نمایان شده ولی اتفاقی تا به الان نیفتاده و یک عذرخواهی ساده هم صورت نگرفته است.

این بار، اما شرایط فرق می‌کند؛ حذف از مرحله گروهی جام جهانی ۴۸ تیمی، با شعار «ایران قوی، ورزش قوی» اصلا سازگاری ندارد. این بار بسیاری منتظر واکنش جدی‌تری از سوی رئیس فدراسیون فوتبال ایران هستند؛ اینکه او به هواداران فوتبال در ایران احترام بگذارد و استعفایش را بنویسد، می‌تواند شروع خوبی برای اصلاحات در این فوتبال باشد.

امیر قلعه‌نویی هم راه گریزی نخواهد داشت؛ او ۴ سال بر مسند قدرت در تیم ملی نشسته و ۲ تورنمنت مهم جام ملت‌ها و جام جهانی را از سر گذرانده. در هر دو هم از اهدافی که ترسیم کرده، ناکام مانده است. بهترین فرصت برای قهرمانی در جام ملت‌ها را از دست داده و بهترین فرصت برای صعود از مرحله گروهی جام جهانی ۴۸ تیمی را هم همین‌طور. هرچند که این دومی اصلا دستاورد نبوده و تازه کارش باید از مرحله دوم حذفی شروع می‌شد.

با این وجود، قلعه‌نویی در همان گام اول شکست خورده. اینها من‌های شعار و وعده‌هایی است که در محقق کردن آنها ناتوان نشان داده است. حالا هم دیگر بعید است مخاطبان فوتبالی خام اعداد و ارقامی شوند که احتمالا او بخواهد برای توجیه نتایج تیم ملی به کار بگیرد. استعفا می‌تواند منطقی‌ترین کاری باشد که امیر به محض بازگشت به ایران انجام دهد؛ او شاید از این طریق بتواند به فوتبال‌دوستان ایرانی احترامش را نشان دهد و ثابت کند حداقل به فکر آینده این فوتبال است.

با این حال، تاج و قلعه‌نویی تا به حال نشانه‌هایی مبنی بر ناراحتی و عذرخواهی از وضع موجود نشان نداده‌اند؛ شاید هنوز هم در پی یافتن راه‌حلی برای توجیه این نتایج و تداوم روی صندلی‌های مربوطه باشند. شاید هم در پی موج استعفایی که به راه افتاده، آنها برای یک بار در زندگی حرفه‌ای‌شان هم که شده بپذیرند مقصر هستند و در‌های رشد این فوتبال را به روی دیگر باز بگذارند؛ شاید.