به گزارش پایگاه خبری بهار وطن نیوز، سال‌هاست ایران بر یک موضع مشخص تأکید می‌کند که «به دنبال سلاح هسته‌ای نیستیم.» این موضع بارها تکرار شده، اما ظاهرا نتوانسته از فشارهای آمریکا کم کند، از تحریم و فشار اقتصادی گرفته تا محدودیت‌های هوایی و دریایی. حتی در شرایطی که ایران بر صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای خود تأکید دارد، طرف مقابل حالا مطالبه‌های بیشتری را مطرح می‌کند، از تعیین تکلیف ذخایر اورانیوم ۶۰ درصدی گرفته تا بازگشت بازرسان آژانس.

اگر قرار است ایران اطمینان بدهد، این اطمینان در برابر چه چیزی قرار است مبادله شود؟ در مذاکرات امنیتی هیچ کشوری نباید تمام برگ‌های خود را یک‌طرفه روی میز بگذارد و بعد منتظر بماند طرف مقابل حسن نیت نشان دهد.

مسئله این نیست که ایران باید به سمت ساخت سلاح هسته‌ای برود یا چنین مسیری را انتخاب کند. بحث بر سر این است که چرا باید بدون دریافت هیچ تضمین امنیتی یا امتیاز مشخصی، همه ابهامات محاسباتی طرف مقابل را از بین ببریم؟ وقتی یک طرف مطمئن باشد طرف دیگر در هر شرایطی یک تعهد مشخص را تکرار می‌کند، طبیعی است که سقف مطالباتش بالاتر برود.

در سیاست خارجی «اطمینان» هم بخشی از معامله است. اگر قرار است ایران درباره نیت خود اطمینان بدهد در مقابل باید تضمین، امتیاز و تعهد متقابل دریافت کند وگرنه تکرار یک موضع بدون گرفتن مابه‌ازای آن نه الزاماً بازدارندگی ایجاد می‌کند و نه طرف مقابل را از فشار بیشتر منصرف خواهد کرد.