به گزارش بهار وطن نیوز، روز نهم اسفند سال ۱۴۰۴ و در نخستین ساعات تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، مدرسه شجره طیبه میناب سه بار و با فاصله، هدف موشک دشمن صهیونی امریکایی قرار گرفت تا جنایت جنگی بی توجیه و آگاهانه دیگری در عصر سلاح های فوق هوشمند و پیشرفته به نام جانیان جهان ثبت شود.

در این فاجعه انسانی و تراژدی بشری، ۱۶۸ کودک دختر و پسر دانش آموز و تعدادی از معلمان و کارکنان مدرسه و والدین دانش آموزان مینابی جان پاک خود را از دست دادند و جهان به شوک فرورفت.

از زمان وقوع این رویداد تلخ و باورنکردنی، همدردی با این داغ بزرگ در قالب های مختلف از اعلام مواضع رسمی و دیپلماتیک گرفته تا سوگواری های مردمی در جای جای ایران و جهان و همچنین خلق آثار هنری توسط شاعران و خوانندگان جریان داشته و همچنان نیز ادامه دارد.

همچنین تاکنون برنامه های مختلفی مانند ساخت بنای یادبود و یادمان ها یا ایجاد بخشی در موزه ای در مجموعه سعدآباد تهران و ساخت ۱۶۸ مدرسه به یاد شهدای شجره طیبه میناب در جای جای ایران اعلام شده است.

بازسازی بنای این مدرسه نیز خود موج رسانه ای جداگانه‌ای بود که از سازمان نوسازی و تجهیز و توسعه مدارس تا شرکت ها، نهادها، خیران و حتی مردم عادی، صادقانه و خالصانه برای آن اعلام آمادگی کردند.

اما در کنار اهمیت تمام این اقدامات و برنامه ها نباید فراموش کرد که مدرسه شجره طیبه میناب و بقایای باقیمانده از آن اسناد یک جرم و جنایت غیرانسانی هستند.

هر آجر و هر تکه از دیوار آن مدرسه، هر صفحه از یک کتاب درسی سوخته و هر سطر از یک دفتر مشق پاره شده در این مدرسه باید حفاظت شود و بماند تا نسل های آینده نیز بدانند، جنگ جانیان جهانی، با انسان و کودکان چه کرد و «تیغ دادن در کف زنگی مست» به چه معناست.

البته نگهداشت آثار و بقایای جنگ به صورت دست نخورده و در محل اصلی خود، در جهان نیز مسبوق به سابقه است.

هم اکنون بناهای مختلفی که بیشتر به جا مانده از جنگ جهانی دوم هستند ، به صورت دست نخورده یا ویرانه باقی مانده و نگهداری می شوند.

گنبد اتمی هیروشیما، یک ساختمان در نزدیکی مرکز انفجار بمب اتمی در سال ۱۹۴۵ است که ویرانه اش بدون کوچکترین تغییری حفظ شده و به عنوان بخشی از پارک صلح هیروشیما به عنوان میراث جهانی یونسکو نیز ثبت شده است.

روستای اورادور سور گلان فرانسه نیز در ژوئن ۱۹۴۴ توسط نیروهای اس اس آلمان نابود و ساکنانش قتل عام شدند که پس از آن فرانسوی ها تصمیم گرفتند روستا را همان طور ویران و دست نخورده نگه دارند و روستای جدیدی کنار آن بسازند تا یک یادگار ملی از واقعه ای تلخ داشته باشند.

ویرانه های کلیسای سنت مایکل کاونتری انگلیس نیز در بمباران لوفت وافه در سال ۱۹۴۰ تقریبا به طور کامل نابود شد و فقط برج، دیوارهای خارجی و برخی بخش ها باقی ماند و این بقایا به عنوان یادگار بمباران حفظ شد و در کنار آن کلیسای جدیدی ساخته شد.

روستای لیدیسه واقع در جمهوری چک نیز در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۲ به طور کامل توسط نازی ها نابود شد، در این واقعه نازی ها ۱۷۳ مرد و پسر بالای ۱۴ سال را در مزرعه هوراک تیرباران کردند و ۸۲ کودک را به اردوگاه مرگ خلمنو در لهستان فرستادند تا باز گاز کشته شوند.

اما این روستا به یک جغرافیای یادبود تبدیل شد و پایه های مورد استفاده برای تیرباران و دیگر بقایای آن به عنوان یکی از نمادهای وحشی گری های نازی ها تا امروز نگهداری شده و در معرض دید تمام بازدیدکنندگان است.

با این توضیحات و سابقه جهانی، مدرسه شجره طیبه میناب نه تنها باید به عنوان جدیدترین جنایت جنگی بشری و جمعی محافظت شود بلکه لازم است پیگیری های حقوقی و اجرایی برای ثبت آن در مجامع بین المللی مانند یونسکو نیز انجام شود (مانند گنبد اتمی هیروشیما).

به این ترتیب نه تنها شاهد پاسداشتی حقیقی خواهیم بود ، بلکه در دادگاه افکار عمومی جهانیان، محکومیتی ابدی برای بانیان و عاملان این جنایت بی توجیه رقم خواهد خورد.

البته ایران نیز در این زمینه نه تنها بی تجربه نیست و از سالها قبل با ایجاد ساز و کاری به نام راهیان نور ، سابقه ای مشخص و تعریف شده در ایجاد پیوند بین مکان های فیزیکی عرصه جنگ و مفاهیم معنوی آن با اقشار مختلف مردم دارد.

شاید بتوان گفت اقدامی شایسته و بایسته برای مدرسه شجره طیبه میناب و بقایای آن، مقصدی جدید برای جویندگان حقیقت در سراسر جهان خواهد ساخت تا بدانند افول بدیهی ترین مفاهیم و ارزش های اخلاقی نزد جنگ افروزان می تواند منجر به چه جنایت های خونبار و ننگینی شود.

به این ترتیب چه بسا شهروندان جهان در بسترهای به ظاهر دموکراتیک، برای بر مسند نشاندن قدرت طلبان هنگام انداختن رای به صندوق، تصویری از کودک مینابی را ببینند و تامل بیشتری کنند.