بهار وطن نیوز، طرح ادعای امکان تکرار سناریوی ونزوئلا در قبال جمهوری اسلامی ایران، بیش از آنکه مبتنی بر واقعیت‌های میدانی و ساختاری باشد، بازتابی از نگاه ساده‌سازانه بخشی از ناظران غربی به مقوله «مداخله نظامی و تغییر رفتار دولت‌ها» است.

گزارش اخیر الجزیره با تأکید بر این نکته که «ایران، ونزوئلا نیست»، در واقع به یک خطای محاسباتی راهبردی در واشنگتن اشاره می‌کند؛ خطایی که پیش‌تر نیز در عراق، افغانستان و لیبی هزینه‌های سنگینی برای طراحان آن به همراه داشته است.
نخستین تفاوت بنیادین، ماهیت و عمق ساختار نظامی ایران است. برخلاف ونزوئلا که ارتش آن در مواجهه با عملیات ربایش رئیس‌جمهور دچار فروپاشی سریع شد، ایران از یک ساختار نظامی چندلایه، نهادمند و مبتنی بر تجربه‌های سخت تاریخی برخوردار است. بیش از چهار دهه تحریم، جنگ تمام‌عیار و درگیری‌های غیرمستقیم، نیروهای مسلح ایران را به نهادی مقاوم، انعطاف‌پذیر و مستقل از شوک‌های مقطعی تبدیل کرده است. تجربه درگیری ژوئن ۲۰۲۵ با رژیم صهیونیستی نیز نشان داد که حتی ترکیب حملات سنگین، ترور فرماندهان و فشار روانی، نتوانسته ثبات راهبردی کشور را مختل کند.
در سطح بین‌المللی، جایگاه ژئوپلیتیکی ایران به‌مراتب فراتر از ونزوئلاست. ایران برای روسیه و چین نه یک متحد تاکتیکی، بلکه یک وزنه راهبردی در موازنه قدرت جهانی است. از منظر این دو قدرت، تضعیف یا فروپاشی ایران به معنای تقویت هژمونی آمریکا در غرب آسیا و آسیای مرکزی خواهد بود؛ امری که با منافع بلندمدت مسکو و پکن در تضاد آشکار است. از همین رو، حمایت‌های اطلاعاتی، تسلیحاتی و سیاسی از ایران، نه یک احتمال، بلکه بخشی از محاسبات بازدارنده موجود است.
عامل سوم، انسجام ملی در برابر تهدید خارجی است. هرچند ایران با چالش‌های اقتصادی و مطالبات معیشتی مواجه است، اما تاریخ سیاسی این کشور نشان می‌دهد که تهدید و تهاجم خارجی معمولاً به کاهش شکاف‌های داخلی و افزایش همبستگی ملی منجر شده است. برخلاف ونزوئلا، هیچ نشانه معناداری از ریزش در بدنه نیروهای مسلح یا آمادگی فرماندهان برای همکاری با طرف خارجی در ایران مشاهده نمی‌شود؛ موضوعی که هر سناریوی «مداخله سریع» را از درون بی‌اعتبار می‌کند.

در نهایت، پیچیدگی جغرافیایی و شهری ایران یکی از بازدارنده‌ترین عوامل در برابر هرگونه اقدام نظامی مستقیم است. جغرافیای کوهستانی، وسعت سرزمینی، پراکندگی مراکز جمعیتی و تجربه بالای مدیریت بحران، ایران را به صحنه‌ای تبدیل می‌کند که هر مداخله نظامی در آن، هزینه‌ای به‌مراتب سنگین‌تر از عراق و افغانستان خواهد داشت؛ هم از منظر نظامی و هم از حیث پیامدهای سیاسی و منطقه‌ای.
با پذیرفت که مقایسه ایران با ونزوئلا، نه یک تحلیل علمی، بلکه نوعی ساده‌سازی خطرناک است. ایران یک دولت-ملت نهادمند با پشتوانه تاریخی، نظامی و ژئوپلیتیکی است که نه‌تنها از سناریوهای مداخله‌محور عبور کرده، بلکه به یکی از بازیگران تعیین‌کننده معادلات منطقه‌ای و بین‌المللی تبدیل شده است. هرگونه خطای محاسباتی در این زمینه، می‌تواند هزینه‌ای فراتر از توان مدیریت طراحان آن ایجاد کند.

#ونزوئلا، # امریکا،

#عراق،

 #افغانستان،

#ترامپ،

#قمارباز،

#ایران_اسلامی